به حد مرگ می پرستمت -

در غريبي ناله كردم هيچ كس يادم نكرد در قفس جان دادم صياد هم ازادم نكرد از خدا مرگ خواستم مرگ هم يادم نكرد

***************************

+ نوشته شده در جمعه هشتم دی 1385ساعت 14:43 توسط خانم گل |

خوشا دردی که درمانش تو باشی

خوشا راهی که پایانش تو باشی

خوشا چشمی که رخسار تو بیند

خوشا ملکی که سلطانش تو باشی