به حد مرگ می پرستمت -

ای کاروان آهسته رو کارام جانم می رود

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می رود

محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گوئی که جانم می رود.

تقدیم به همه عاشقان دلشکسته

+ نوشته شده در چهارشنبه ششم دی 1385ساعت 13:5 توسط خانم گل |

خوشا دردی که درمانش تو باشی

خوشا راهی که پایانش تو باشی

خوشا چشمی که رخسار تو بیند

خوشا ملکی که سلطانش تو باشی