به حد مرگ می پرستمت

خدایا این صدا را می شناسی؟!

                    من او را دوست دارم ،دوست  دارم

دوباره گریم می گیره انگار تو اغوش منی

رُوم نمیشه نگات کنم وقتی اشکات تو چشمام با اینکه نیستی پیش من

انگار دستات تو دستام.بارون می باره وا تورو دوباره پیشم میبینم.

اشک تو چشمام حلقه میشه دوباره تنها میشم.

قول بده وقتی تنها میشم بازم بیای کنار من.

شبهای جمعه که میاد بیای سر مزار من.

دوباره باز یاد چشات زمزمه ی نبودنم

ببین عاقبت چی شد قصه ی با تو بودنم،خاک سر مزار من نشونی از نبودن،

دستهای نامردم شهر چرا ازم رُبودن.بارون می باره...

به زیر خاکم هنوز نرفتی از خیال من.

غصه نخور سیاه مپوش،گریه نکن برای من.

دیگه فقط ارزومه بارون بباره رو تنم غبار لحظه ها سپرد منو به باد رفتنم.

بارون می باره وا تورو دوباره پیشم می بینم.اشک تو چشام حلقه میشه دوباره تنها میشم.

دیگه فقط ارزومه بارون بباره رو تنم،رو سنگ قبرم بنویس تنها ترین تنها منم

 نيستي ببيني پلكهايم شبها خواب نداردو تاريكي شبها چگونه بي حضورت آرامي چشمهايم را مي گيرد و باز دلم مي گيرد، مي ميرد.نيستي كه ببيني درياي اشك ديگر در چشمانم جا نمي شود مي ريزد مي بارد تو بگو به آنها چه بگويم چگونه آرامشان كنم، آه كه  بي تو با همه غريبه گشته اند دستانم هنوز بوي تو را مي دهد و گونه هاي تبدارم هنوز گرما مي خواهند گرمي نوازش  دستانت را كه چگونه غم از دل نازكم مي گيردو اكنون خانه اش خلوتگاهيست كه در آن ارواح عشق تو پرسه مي زنند ونبض ديوارهايش هنوز مي زند تا فرشتگانش از ذكر نام تو خسته نشوند تا هنوز زمين بچرخد آسمان غروب كند طلوع كند پاييز بيايد زمستان و بعد هم بهار و من باز در پاييز جا بمانم    باز جا بمانم!  

دوستت داشتم

                                                یادت هست

                                            گفتم دوستت دارم

                             وتو گفتی کوچکی برای دوست داشتن

                                          رفتم تا بزرگ شوم

                                         اما آنقدر بزرگ شدم

                                     که یادم رفت دوستت دارم

مي خواستم برايت هديه اي بفرستم

 نسيم گفت مرا بفرست تا موهايش را نوازش کنم

 باران گفت مرا بفرست تا صورتش را بشويم

 و اشکهايش را پاک کنم

 ناگهان قلبم گفت مرا بفرست تا دوستش داشته باشم

 و تو همه وجودم شدي

رفتی اما در دل من تو همیشه زنده هستی

تو که بودی که به یادت باید اواره بمونم

پا به پای باد شبگرد برمو از تو بخونم

انتظار دیدن تو منو اروم نمیزاره

مثل بغضی که گلومو بسته اما نمیباره

        دستی که بسته است             پایی که خسته است

       دل را که عاشق است              حرفی که صادق است

       شعری که بی بهاست             شرمی که با من است

       دارایی من است                    ارزانی شما

برسنگ قبر من بنویسید خسته بود           اهل زمین نبود نمازش شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید شیشه بود       تنها از این نظر که سراپا شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید  پاک بود        چشمان او که دائما از اشک شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسیداین درخت        عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود

 تقدیم به او که  بازیچه ام کرد  

نگو نامهربون بوديمو رفتيم .

آخه اينها دليل محکمي نيست.

 بگو با ديگران بوديم و رفتيم !!!!

اگر ان شب نگاهم نمی کردی

اگر در ان شب تاریک بر این تنهاتر از تنهایی چشمک نمی زدی

تو بمان با دگران وای به حال دگران